BoekKunstBeurs 2017

Komend weekend, 11 en 12 november, is de Pieterskerk in Leiden gevuld met (marge-)drukkers, boekbinders, lettergekken, boekenwurmen, mooie papiertjes, drukkers- en boekbindmaterialen. Het is weer BoekKunstBeurs!

IMG_0864

Ik ben er het weekend ook en neem de kunst mee, die ik voor de tentoonstelling in Noordwijk – Groningen maakte mee. In het middenpad komen de doeken met het liedje van Toine de Caluwé te hangen.

Deze slideshow heeft JavaScript nodig.

In de kerk heb ik ook een tafel (nr. 24) met klein drukwerk. Vers van de pers is een (vouw-)boekje met een Jip en Janneke verhaaltje van Annie M.G. Schmidt, gemaakt ter ere van hun 65 jarig jubileum. Met een stempelsetje van de HEMA, kun je er ter plekke zelf de illustraties van Fiep Westendorp in zetten.

Het zou erg leuk zijn om je daar te zien.

Silvia Zwaaneveldt

 

 

Advertenties

Voor Toine

Nog tot en met het open monumentenweekend op9 en 10 september, hangt er (druk-) werk van mij in het kerkje van het Groningse Noordwijk. Je kunt er op zondagen van twee tot vijf terecht en in het monumentenweekend is het kerkje ook zaterdag open. Kijk op: http://www.kerknoordwijk.nl. Voor het drukwerk gebruikte ik teksten van drie mannen: twee Leidse buurmannen; David Bonnet en Toine de Caluwé en van de dichter  Marsman, een dichter die m’n buurmannen allebei erg waardeerden.

Het idee om in Noordwijk te exposeren kwam van de mensen die zich inspannen om activiteiten te vinden voor het kerkje. Zij hadden de prenten, die ik maakte bij de haiku’s van David Bonnet, zien hangen in Leiden en vonden dat wel iets voor het oude kerkje. Maar met de tien haiku-prenten was het kerkje niet gevuld. Dus toen we afspraken dat ik van augustus tot september in de kerk zou hangen, werd het duidelijk dat er meer moest komen dan de ‘Bonnetten’. De kerk vroeg om meer.

In mei stond ik in het kerkje en ik herinnerde me dat Toine de Caluwé een paar jaar geleden bij mij naast de pers stond. We hadden het over Zeeland, waar ik in de jaren ’80 als consulent in het jeugdwerk heb gewerkt. Toine vertelde dat hij uit Koewacht kwam en tot zijn verbazing wist ik waar het lag, half in België. ‘Ik heb er ‘n klein liedje over geschreven’, zei hij en zong en neuriede de melodie. ‘Daar moeten we dan een keer een boekje van maken’, zei ik. ‘Dat gaan we doen’, zeiden we beiden.
Maar het bleef bij een plan, want door zijn vroege dood verviel de gezamenlijkheid.

Koeien, klei, vlas, riet, een dijk met peppels, dat was wat bij mij was blijven hangen. Ik vroeg Rita om de tekst en vroeg of ik er iets mee mocht doen. Dat was goed.

Nu hangt het liedje in de kerk, opgeknipt in vier stukken – het vlas – de kreek – de dijk – en waar het goed voor was. Gedrukt met houten letters, gesjabloneerd en gestempeld op linnen. En ligt er een boekje met het liedje.

Drie weken geleden was Vashti, de dochter van Toine en Rita, in het kerkje. Haar Marco kroop achter het orgel en Vashti zong het lied. Voor Toine.

Als je het liedje wilt horen, stuur me dan een mailtje, silviazwaaneveldt@gmail.com

 

 

 

Tentoonstelling in Noordwijk (Groningen)

IMG_0122 2

Hierbij de poster en de tekst van het persbericht van mijn komende tentoonstelling.

Om verwarring te voorkomen, dit Noordwijk ligt niet in aan de Noordzee, maar in de provincie Groningen. Twee kilometer ten westen van de A7, afslag Marum.


De expositie gaat over de samenhang tussen tekst en beeld. Ik ben margedrukker en maak met oude persen, loden letters en stempels van linoleum mijn werk. De ruimte in het kerkje van Noordwijk vroeg om meer dan papier dat van de pers af rolt. Daarom gebruikte ik mijn letters en stempels om met de hand te drukken op linnen en zijde.

In de kerk laat ik drie dichters aan het woord die met passie het Nederlandse landschap beschrijven. Hendrik Marsman laat op wapperende banieren zijn onsterfelijke verzen achter. Als Nederlandse woonachtig in Kopenhagen, schiet Denkend aan Holland mij maar al te vaak door het hoofd. Er zijn ook verzen van mannen uit de buurt waar ik in Leiden woonde. David Bonnet schreef, na zijn vroege pensionering, honderden haiku’s en liet weten het aardig te vinden wanneer ik er daarvan een paar zou drukken. Middelpunt is een van zijn tekenende observaties: Statig en alleen / werd de boom het middelpunt / van de omgeving. Toine de Caluwé, oorspronkelijk afkomstig uit Koewacht, zette zijn liefde voor het oude landschap treffend neer in een kort liedje. Op vier gedrukte wanddoeken hangt daarvan de tekst rond de preekstoel.

In de kerkbanken kunt u de teksten en illustraties in mijn boekjes ongestoord bekijken. Ik nodig u van harte uit van 6 augustus tot en met 10 september op elke zondag van 14.00 tot 17:00 uur.

Op zondag 6 augustus wordt de tentoonstelling om 15.00 uur geopend door Peter Gerrits. Natuurlijk ben ik er dan ook zelf.

Jævndøgn

Het is jævndøgn. Een mooi Deens woord dat dag en nachtevening betekent. Vandaag draaien de rollen om. De nacht is even lang als de dag en vanaf nu gaat de dag het winnen. Hier op 56 graden NB zijn we wel erg bewust geworden van de lengte van de dagen en volgen we het weer en de berichten daarover op de voet. Gemiddeld is het hier kouder dan in Nederland, vaak scheelt het vijf graden, maar soms ook meer. Dan zien we met gemengde gevoelens het weerkaartje in de digitale krant of kijken op de weerApp. Gisteravond sneeuwde het hier nog nat, maar ’s morgens waren we, al rond zes uur, gewekt door een stralende zon. Dus liepen we tegen achten buiten, door bos en park en constateerden dat de sneeuwklokjes aan het eind raakten en de winterakonieten ook. De spechten roffelden in het hout. De buizerd mauwde boven ons hoofd. Onder de kale beuken rommelden de merels tussen de dorre bladeren en er was een frisse groene plek. Nadere inspectie wees uit dat het de eerste bosanemonen waren/zijn. Nog niet in bloei, maar bijna… Die kleine tere lichtroze bloemetjes, ze kondigen de echte lente aan.

IMG_0596

Tijd voor een voorjaarstafeltje!

Vandaag is het (Perzisch) nieuwjaar.

Happy Nowruz!

Even terug in het Leids Wevershuis

Er is een jaar voorbij, morgen wonen we een jaar in ons huis en we vinden het nog steeds fijn. Het is ver van de stad, dicht bij ‘buiten’ en we hebben heel veel plezier van de grote tuin. Grasmaaien! Snoeien van struiken en bomen, de bonenoogst, de appels. Deze zomer bleven we op het eigen erf. We ontvingen een reeks vrienden en doken daarna weer het gewone leven in met werk en school. Tussendoor werd Rudi z’n boek vertaald in het Deens, Kunsten at blive ældre, het komt op 13 oktober uit.  Ik maakte werk voor een tentoonstelling in het Leidse Wevershuis.

Volgende weeschapenk vertrek ik met een koffer bedrukt papier naar Leiden en richt daar samen met mijn collega exposant, Hugo Lugthart de expositie in. Hugo is een wever. Hij maakt met weerbarstige (tweed-)wol mooie weefsels. Toen ik hem vijf jaar geleden leerde kennen in het Wevershuis, waar hij geregeld gastheer is, kwamen we al snel op het idee om ooit een keer een gezamenlijke expositie te maken. Op 10 september is het zover. Hugo heeft zich min of meer bij z’n stiel gehouden, al maakte hij een uitstapje met zijn weefwerk naar de boekbinderij. Ik heb het margedrukken ruimer opgevat dan alleen het IMG_7843 kopie_newmaken van boekjes en laat zien dat je met drukinkt en inktrollers ook beeldend werk kan maken. Inspiratie kwam van de wollen tweeddraad waar Hugo mee weeft. In de kleuren van de wollen weefsels kom je de ruige landschappen tegen, hei, moeras, de wolkenluchten, de zee, het strand, de schapen, de regen, wind. Vijf jaar geleden waren Rudi en ik op de Outer Hebrides, waar Harris Tweed vandaan komt. De vakantieschetsen die ik toen maakte, werkte ik nu uit.

De tentoonstelling in het Wevershuisje, Middelste Gracht 143 in Leiden, duurt van 10 september t/m 16 oktober. Ik ben er zelf op 10 september en het weekend van 24 en 25 september. Meer info op http://www.wevershuis.nl

5 mei

Het gedenken, herdenken en doordenken, van de talloze gebeurtenissen uit het verleden, daar gaat het in het voorjaar over. Nu we in Denemarken wonen heeft de jaarlijkse trits veel minder van een automatisme. Gisteren, thuis in Jægersborg, hoorden we om acht uur de klokken. Zoals hier te doen gebruikelijk is, lieten we als eerbetoon kaarsen branden in de vensterbank. We realiseerden ons dat we vorig jaar van ons appartement in Østerbro naar Mindelunden liepen: daar is de nationale herdenking zoals in Amsterdam op de Dam. Er is al weer een jaar voorbij en dat maakt de laatste maanden veel indruk op ons.

Als er één ding is dat we niet goed hadden ingeschat toen we naar het Noorden vertrokken, dan is het de invloed dat het klimaat hier uitoefent op je dagelijkse leven. Die pakweg 800 km naar boven maakt echt veel uit. De temperatuur is gemiddeld zo’n drie tot vijf graden lager. Vanaf mei tot en met september maakt dat niet zo veel uit; als de zon aan is, zoals nu, zoek je direct naar je zonnebril en een parasol. In de wintermaanden geeft die gele ploert het wintersportgevoel, een stralende hemel en zon in je gezicht alles omgeven door een frisse lucht. Het zijn de dagen dat je baas na afloop van een afdelingsvergadering zegt: “Ik zie dat het mooi weer is, laten we allemaal naar buiten gaan voor een fikse wandeling.” Echt gebeurd, 80 man in de zaal. Ze zegt er niet bij, maar iedereen weet het, dat weer weken kan duren voor je de zon terug ziet. De wind uit het noorden geeft kou, maar laat ook de zon schijnen. Maar bovenal zijn de westenwinden die januari en februari grijs, winderig en nat maken. Hier moet je je doorheen zien te worstelen.

Bij mijn eerste kennismaking met de afdeling was het mij opgevallen dat er overal kaarsen brandden. “In hal verwelkomen zij een ieder, op het bureau maken zij het lichter voor jou”. Ik vond het hilarisch en trok de (verkeerde) conclusie dat iedereen spiritueel in plaats van wetenschappelijk bezig was. Ik weet nu beter en heb nu samen in de wintermaanden zelf de nodige kaarsen aan gestoken. Kerstmis is hier vooral een Lysfest, een lichtfeest. “Al die christelijke nieuwlichterij is er later in gefrommeld, daar gaat het niet om.”, zo werd mij toegelicht. “We vieren de zonnewende, vanaf nu wordt het eerder en langer licht.” Maar het Nederlandse gezegde ‘als de dagen lengen gaat de winter strengen’ is profetisch voor het land waar we nu wonen: januari en februari komen eraan!IMG_kaarsen kopie_new

In maart verschijnen de sneeuwklokjes, gevolgd door velden met winterakonieten die de winter uit, en de lente inluiden. Dan kan het niet snel genoeg gaan, iedereen wenst de stinzenplanten in bloei. Letterlijk en figuurlijk komen we uit ons hol en de winterdepressie. “Ja, zo is het, je moet er mee leren leven”, zeggen de Denen. De grond in het bos kleurt roze-wit, van de anemonen, soms ook geel van de ster van Bethlehem. Afbeelding 1 kopie_newDe bloeiende pruimenbomen tekenen hagelwit af tegen een glasheldere blauwe lucht. In april gaat het hard al was het maar omdat het om 4 uur ’s morgens al weer begint te schemeren. Majestueuze wolken drijven over en laten in het voorbijgaan af en toe wat extra wits achter. Nu op 5 mei, bij ons achter, de magnolia al haar pracht en praal toont, weten we het zeker: Koning winter heeft gecapituleerd.Afbeelding kopie_new

Zo zeker en zo opgelucht, dat weten we door ervaring. De komst van de lente en de aantocht van de zomer hebben we hier een keer eerder meegemaakt. En dat maakt dat wij ook ons eerste jaar gedenken, herdenken en doordenken, en we hebben nooit gedacht dat zoiets zou worden opgelegd door de seizoenen.

Rudi