Auteursarchief: Silvia Zwaaneveldt / De Baaierd

Sneeuwklokjes in de zomer

In juni kwamen de Sneeuwklokjes uit bij ZonderDak/De Baaierd. Thijs Weststrate is de man zonder drukkersdak, die onderdak zoekt voor zijn uitgaven en dat deze keer vond bij mij in Jægersborg. Thijs leverde de tekst en ik bedacht de vorm, sneed de lino’s, zette en drukte dat alles. Een klein boekje met één gedicht. Gedrukt ter gelegenheid van de 80ste verjaardag van de Ierse dichter Michael Longley.

Deze slideshow heeft JavaScript nodig.

Thijs vertaalde het gedicht nadat hij het gehoord had tijdens een wandelvakantie in Engeland. Over het gedicht schrijft hij het volgende:

Toen ik dit gedicht in 2014 onder ogen kreeg, op de flyer van het Winchester Poetry Festival waar ik puur toevallig beland was, had het iets raadselachtigs. Balmacara, Kyle, Cameronians, Gordon Highlanders, dat verwijst allemaal naar Schotland, en dat was ik van Longley niet gewend. De bundel Angel Hill (Jonathan Cape, 2017) maakte het vervolgens duidelijk. Longley’s gedichten horen altijd thuis in zijn eigen wereld, ze gaan over persoonlijke ideeën en gevoelens, ze gaan over mensen die hij persoonlijk kent of gekend heeft, ook al zijn die verzen tegelijk ook voor ons van belang. Zo ook hier: de bundel Angel Hill is opgedragen aan zijn dochter Sarah die sinds een aantal jaren vlakbij die ‘Angel Hill’ woont en als beeldend kunstenaar de heuvel, het kerkhofje en de sneeuwklokjes heeft getekend en geschilderd. (www.sarah.longley.co.uk)

Angel Hill is een prehistorische terp bovenop een heuvel, met boven op de terp een klein kerkhof. De terp ligt dicht bij de weg van het Schotse vasteland naar het eiland Skye, vlakbij de dorpen Balmacara en Kyle of Lochalsh die ook in het gedicht genoemd worden, en het pad er naar toe is ook werkelijk echt steil. De soldaten-met-verlof die Longley zich hier voorstelt, zijn Schotse infanteristen van de Cameronians (Scottish Rifles) en de Gordon Highlanders, corpsen die in de Eerste Wereldoorlog vochten aan het westelijke front. Misschien is die kennis niet nodig om de tekst te begrijpen, maar voor mij geeft die informatie in elk geval meer kleur en diepte.

En tenslotte voor diegenen die de kerkelijke kalender niet tot in detail kennen, zoals ik zelf dus: Lichtmis ofwel Maria Lichtmis valt op 2 februari; ‘snowdrops’ heten ook wel ‘Candlemass bells’, en het Nederlands kent ook het woord ‘lichtmisklokje’.

 

Advertenties

Werelds beste knækbrød

Als je naar een Deens feestje gaat, wordt er vaak gevraagd iets lekkers mee te nemen. Dat resulteert altijd in een gevarieerde tafel met zoet en zout. Daar pikte ik het onderstaande recept op. Knækbrød is een hartig, maar niet te zout koekje. Dat knabbelt heerlijk weg, met of zonder smeersel. Het is simpel zelf te maken. Afgelopen Hemelvaart aten we het bij de borrel aan het kampvuur tijdens onze jaarlijkse kampeerpartij in Ommen. Daar beloofde ik mijn scoutingvrienden met dit recept de blog weer nieuw leven in te blazen. Het recept voor Verdens Bedste Knækbrød komt uit Politiken, de Deense Volkskrant.

Meng de volgende droge ingrediënten door elkaar in een kom.

1 dl pompoenpitten

1 dl (lichte) sesamzaadjes

1 dl havermout

1 dl zonnebloempitten

1 dl lijnzaad

½ dl chiazaad

3 ½ dl roggemeel

1 tl bakpoeder

2 tl zout

Voeg daarna de natte ingrediënten toe.

2 dl koud water

1 ¼ dl neutrale olie, zonnebloem- of koolzaadolie

Roer goed totdat je een klont deeg hebt, consistentie klei. Je kunt ook de mixer -deeghaken- in het deeg zetten, of als je een KitchenAid hebt de boel met de vlinder mengen.

Deel het deeg in tweeën. Leg een deel op een vel bakpapier (38 x 42). Leg er een ander vel bakpapier boven op en druk het deeg uit tot een dikke plak. Laat het bakpapier erop liggen en rol het met een deegroller uit tot het een 2-3 mm dik is. Probeer het zo gelijkmatig mogelijk uit te rollen, het hele vel bakpapier is dan bedekt. Neem een mes of een pizzaroller en kerf het deeg in vierkante, rechthoekige, driehoekige of vliegervormige stukjes. Als het gebakken is, valt het uit elkaar of breek je het zo in stukken. Met de tweede helft van het deeg doe je hetzelfde. Het bovenste vel bakpapier gaat niet mee in de oven. Bak je knækbrød in een voorverwarmde 190 graden heteluchtoven. De totale baktijd is 20 minuten, ik wissel de platen halverwege om. Laat afkoelen, breek in stukjes en bewaar luchtdicht. Eet het met hummus of een ander smeersel.

P.S. ik gebruik een dl-maatje. Het kan ook met een klein glas of een half gevuld kopje. Variëren kan naar eigen inzicht, je kunt ook andere zaden of noten gebruiken. Het recept is voor twee volle bakplaten.

BoekKunstBeurs 2017

Komend weekend, 11 en 12 november, is de Pieterskerk in Leiden gevuld met (marge-)drukkers, boekbinders, lettergekken, boekenwurmen, mooie papiertjes, drukkers- en boekbindmaterialen. Het is weer BoekKunstBeurs!

IMG_0864

Ik ben er het weekend ook en neem de kunst mee, die ik voor de tentoonstelling in Noordwijk – Groningen maakte mee. In het middenpad komen de doeken met het liedje van Toine de Caluwé te hangen.

Deze slideshow heeft JavaScript nodig.

In de kerk heb ik ook een tafel (nr. 24) met klein drukwerk. Vers van de pers is een (vouw-)boekje met een Jip en Janneke verhaaltje van Annie M.G. Schmidt, gemaakt ter ere van hun 65 jarig jubileum. Met een stempelsetje van de HEMA, kun je er ter plekke zelf de illustraties van Fiep Westendorp in zetten.

Het zou erg leuk zijn om je daar te zien.

Silvia Zwaaneveldt

 

 

Voor Toine

Nog tot en met het open monumentenweekend op9 en 10 september, hangt er (druk-) werk van mij in het kerkje van het Groningse Noordwijk. Je kunt er op zondagen van twee tot vijf terecht en in het monumentenweekend is het kerkje ook zaterdag open. Kijk op: http://www.kerknoordwijk.nl. Voor het drukwerk gebruikte ik teksten van drie mannen: twee Leidse buurmannen; David Bonnet en Toine de Caluwé en van de dichter  Marsman, een dichter die m’n buurmannen allebei erg waardeerden.

Het idee om in Noordwijk te exposeren kwam van de mensen die zich inspannen om activiteiten te vinden voor het kerkje. Zij hadden de prenten, die ik maakte bij de haiku’s van David Bonnet, zien hangen in Leiden en vonden dat wel iets voor het oude kerkje. Maar met de tien haiku-prenten was het kerkje niet gevuld. Dus toen we afspraken dat ik van augustus tot september in de kerk zou hangen, werd het duidelijk dat er meer moest komen dan de ‘Bonnetten’. De kerk vroeg om meer.

In mei stond ik in het kerkje en ik herinnerde me dat Toine de Caluwé een paar jaar geleden bij mij naast de pers stond. We hadden het over Zeeland, waar ik in de jaren ’80 als consulent in het jeugdwerk heb gewerkt. Toine vertelde dat hij uit Koewacht kwam en tot zijn verbazing wist ik waar het lag, half in België. ‘Ik heb er ‘n klein liedje over geschreven’, zei hij en zong en neuriede de melodie. ‘Daar moeten we dan een keer een boekje van maken’, zei ik. ‘Dat gaan we doen’, zeiden we beiden.
Maar het bleef bij een plan, want door zijn vroege dood verviel de gezamenlijkheid.

Koeien, klei, vlas, riet, een dijk met peppels, dat was wat bij mij was blijven hangen. Ik vroeg Rita om de tekst en vroeg of ik er iets mee mocht doen. Dat was goed.

Nu hangt het liedje in de kerk, opgeknipt in vier stukken – het vlas – de kreek – de dijk – en waar het goed voor was. Gedrukt met houten letters, gesjabloneerd en gestempeld op linnen. En ligt er een boekje met het liedje.

Drie weken geleden was Vashti, de dochter van Toine en Rita, in het kerkje. Haar Marco kroop achter het orgel en Vashti zong het lied. Voor Toine.

Als je het liedje wilt horen, stuur me dan een mailtje, silviazwaaneveldt@gmail.com

 

 

 

Tentoonstelling in Noordwijk (Groningen)

IMG_0122 2

Hierbij de poster en de tekst van het persbericht van mijn komende tentoonstelling.

Om verwarring te voorkomen, dit Noordwijk ligt niet in aan de Noordzee, maar in de provincie Groningen. Twee kilometer ten westen van de A7, afslag Marum.


De expositie gaat over de samenhang tussen tekst en beeld. Ik ben margedrukker en maak met oude persen, loden letters en stempels van linoleum mijn werk. De ruimte in het kerkje van Noordwijk vroeg om meer dan papier dat van de pers af rolt. Daarom gebruikte ik mijn letters en stempels om met de hand te drukken op linnen en zijde.

In de kerk laat ik drie dichters aan het woord die met passie het Nederlandse landschap beschrijven. Hendrik Marsman laat op wapperende banieren zijn onsterfelijke verzen achter. Als Nederlandse woonachtig in Kopenhagen, schiet Denkend aan Holland mij maar al te vaak door het hoofd. Er zijn ook verzen van mannen uit de buurt waar ik in Leiden woonde. David Bonnet schreef, na zijn vroege pensionering, honderden haiku’s en liet weten het aardig te vinden wanneer ik er daarvan een paar zou drukken. Middelpunt is een van zijn tekenende observaties: Statig en alleen / werd de boom het middelpunt / van de omgeving. Toine de Caluwé, oorspronkelijk afkomstig uit Koewacht, zette zijn liefde voor het oude landschap treffend neer in een kort liedje. Op vier gedrukte wanddoeken hangt daarvan de tekst rond de preekstoel.

In de kerkbanken kunt u de teksten en illustraties in mijn boekjes ongestoord bekijken. Ik nodig u van harte uit van 6 augustus tot en met 10 september op elke zondag van 14.00 tot 17:00 uur.

Op zondag 6 augustus wordt de tentoonstelling om 15.00 uur geopend door Peter Gerrits. Natuurlijk ben ik er dan ook zelf.

Jævndøgn

Het is jævndøgn. Een mooi Deens woord dat dag en nachtevening betekent. Vandaag draaien de rollen om. De nacht is even lang als de dag en vanaf nu gaat de dag het winnen. Hier op 56 graden NB zijn we wel erg bewust geworden van de lengte van de dagen en volgen we het weer en de berichten daarover op de voet. Gemiddeld is het hier kouder dan in Nederland, vaak scheelt het vijf graden, maar soms ook meer. Dan zien we met gemengde gevoelens het weerkaartje in de digitale krant of kijken op de weerApp. Gisteravond sneeuwde het hier nog nat, maar ’s morgens waren we, al rond zes uur, gewekt door een stralende zon. Dus liepen we tegen achten buiten, door bos en park en constateerden dat de sneeuwklokjes aan het eind raakten en de winterakonieten ook. De spechten roffelden in het hout. De buizerd mauwde boven ons hoofd. Onder de kale beuken rommelden de merels tussen de dorre bladeren en er was een frisse groene plek. Nadere inspectie wees uit dat het de eerste bosanemonen waren/zijn. Nog niet in bloei, maar bijna… Die kleine tere lichtroze bloemetjes, ze kondigen de echte lente aan.

IMG_0596

Tijd voor een voorjaarstafeltje!

Vandaag is het (Perzisch) nieuwjaar.

Happy Nowruz!